ජෛව විවිධත්වය සහ පරිසර සංරක්ෂණ ක්‍රමවේද

ජෛව විවිධත්ව සංරක්ෂණ ක්‍රමෝපායන් ප්‍රධාන ආකාර 2 කි: ස්වස්ථානික සංරක්ෂණය (ස්වභාවික පරිසරය තුළම රැකගැනීම) සහ පරස්ථානික සංරක්ෂණය (ස්වභාවික වාසස්ථානවලින් බැහැරව සුරැකීම). ස්වස්ථානික සංරක්ෂණ ක්‍රම: ජාතික වනෝද්‍යාන (යාල, විල්පත්තුව), දැඩි ස්වභාවික රක්ෂිත (හක්ගල, රිටිගල - පර්යේෂණ සඳහා පමණි), අභයභූමි, සහ යුනෙස්කෝ මිනිසා සහ ජෛවගෝල රක්ෂිත (සිංහරාජය). පරස්ථානික සංරක්ෂණ ක්‍රම: උද්භිද උද්‍යාන (පේරාදෙණිය, හක්ගල, ගම්පහ හෙනරත්ගොඩ), සත්වෝද්‍යාන (දෙහිවල), බීජ බැංකු (ගන්නෝරුව ශාක ජාන සම්පත් මධ්‍යස්ථානය), ද්‍රව නයිට්‍රජන් අධිශීතකරණය (-196°C), සහ පටක රෝපණ බැංකු.

ජාත්‍යන්තර සම්මුති: ජෛව විවිධත්වය පිළිබඳ සම්මුතිය (CBD), CITES (තර්ජිත විශේෂවල වෙළඳාම පාලනය කිරීම), රැම්සා සම්මුතිය (තෙත්බිම් සංරක්ෂණය - බූන්දල, ආනවිලුන්දාව), සහ පැරිස් දේශගුණ ගිවිසුම. තිරසාර සංවර්ධනය: අනාගත පරපුරට සම්පත් අහිමි නොවන පරිදි වර්තමාන මානව අවශ්‍යතා සපුරා ගනිමින් පරිසරය ආරක්ෂා කිරීම.

පරීක්ෂක ලකුණු කිරීමේ පිරික්සුම් (උ/පෙළ ජීව විද්‍යාව)

1. ස්වස්ථානික එදිරිව පරස්ථානික වාසි: ස්වස්ථානික ක්‍රමයේදී පරිණාමීය අනුවර්තන සහ පාරිසරික අන්තර්ක්‍රියා අඛණ්ඩව සිදුවේ; පරස්ථානික ක්‍රමය විශේෂයක් වඳවී යාමෙන් වළක්වා ගැනීමට ජානමය ආරක්ෂාවක් සපයයි.
2. ශ්‍රී ලංකාවේ රැම්සා තෙත්බිම්: බූන්දල ජාතික වනෝද්‍යානය (පළමු රැම්සා බිම), ආනවිලුන්දාව, මාදු ගඟ, වන්කලෙයි, කුමන සහ විල්පත්තුව.
3. ජෛවගෝල රක්ෂිතයක කලාප 3: මධ්‍ය කලාපය (දැඩි ආරක්ෂිත), ස්වාරක්ෂක කලාපය (පර්යේෂණ සහ පරිසර චාරිකා), සහ සංක්‍රාන්ති කලාපය (තිරසාර කෘෂිකර්මාන්තය).